Ervaringsverhaal: een baan én kinderen

Als je werkt maar ook kinderen opvoedt, is het soms lastig een balans te vinden. Veel moeders kampen met schuldgevoelens. Alleenstaande moeder Miranda (40) werkt 32 uur per week als servicemedewerker bij een technologiebedrijf. Hoe pakt zij dit aan?

Gaat het samen: werken en kinderen opvoeden?

“In mijn geval gaat dat goed. Toen ik weer begon met werken, was mijn jongste dochter twee jaar. Ik vond een baan voor 32 uur per week. Inmiddels zijn mijn dochters 11 en 12. Mijn zoon van 18 woont bij mijn ex-man. Ik heb mijn meiden geleerd om op eigen benen te kunnen staan. Als ik aan het werk ben en zij zijn niet op school, moeten ze dat kunnen. Ze hebben allebei een mobiele telefoon, zodat ze me kunnen bereiken als er wat aan de hand is. En we maken afspraken. Zo weten ze dat ze me altijd even moeten bellen als de deur uitgaan.”

Geen last van schuldgevoelens?

“De meiden zijn gelukkig bijna nooit ziek, dus dat levert geen worstelingen op met mijn werk. Natuurlijk is het wel eens lastig. Kinderen hebben nou eenmaal aandacht nodig, en dat kan ik niet altijd geven. Dan voel ik me wel eens schuldig. Ik zorg wel dat ik altijd telefonisch bereikbaar ben, ook op mijn werk. Maar soms belt mijn dochter met een vraag en kan ik haar niet helpen over de telefoon. Dat soort momenten vind ik heel vervelend. Als ik wel thuis ben, probeer ik ze zoveel mogelijk persoonlijke aandacht te geven en uitgebreid naar ze te luisteren.”

Krijg je weleens negatieve reacties?

“Nee, die heb ik nooit gekregen. Gelukkig zijn er ook positieve kanten aan werken en kinderen opvoeden tegelijkertijd. Als mijn dochters een dag vrij zijn en ik ben aan het werk, geef ik ze altijd een paar taken voor de dag. Bijvoorbeeld de kattenbak schoonmaken of de ochtendafwas doen. Dat doen ze altijd keurig netjes. Kinderen worden er zelfstandig van.”